Ze stond er de hele dag al
Het boek is af.
Dat schrijf ik nu alsof het een mededeling is, maar het was een periode. Een lange. En zoals dat gaat met periodes die eindigen: je zit meteen in de volgende. De "en nu"-fase. Plannen. Ideeën. Lijstjes met dingen die ooit zouden moeten samenkomen, net zoals het boek ooit samenkwam uit losse stukken die nog niet wisten dat ze bij elkaar hoorden.
Dus daar zat ik. De hele dag. Aan de website, aan de vraag hoe we het allemaal gingen doen.
Het plan om te gaan fietsen lag er al een tijdje. Duizend kilometer, naar mijn zoon in Frankrijk. Op mijn nieuwe fiets - de vorige is gestolen, en wie het boek kent, weet dat die fiets daar een eigen hoofdstuk heeft gekregen. Van welk feit probeer ik iets te vinden, en zo.
En de hele dag stond ze daar al.
Een eendje met een fietshelm op. Bidon in de vleugel. Ik had haar van mijn zoon gekregen, toen hij laatst een paar dagen over was - de rugby-eend staat inmiddels bij hem, dus dit was de ruil. "Hier pa. Omdat je naar me toe komt fietsen."
Ze stond op een tegeltje dat ik van mijn vrouw kreeg. Life happens - coffee helps.
Die twee dingen samen, op de hoek van mijn bureau. Veel meer Duck It gaat het niet worden.
En ik keek er de hele dag overheen. Druk met de plannen over hoe alles moest samenkomen, terwijl het gewoon al stond te wachten. De tocht. Het inzamelen, voor de stichting die zich inzet voor waar dit allemaal ooit mee begon: het moment dat mijn gehoor ermee ophield en ik voor het eerst echt moest luisteren. De cirkel die ik probeerde te bedenken, stond in badeendformaat naast mijn koffie.
Om twee uur 's nachts kreeg ze eindelijk de aandacht die ze verdiende.
Ze zei niets. Dat doet ze nooit. Maar er was iets in die blik onder die helm, iets van: het heeft even geduurd, maar ik geloof dat je het eindelijk doorhebt.
De cirkel is rond. Niet omdat ik hem heb rondgemaakt, maar omdat ik ophield met duwen en zag dat hij het al was.
Dus dat gaan we doen. Fietsen. Met haar voorop.
Life happens. Coffee helps. Ducks weten wanneer je zover bent.