Dan is dit er een. Maar niet het soort dat je waarschijnlijk verwacht.
Duck It! gaat over loslaten zonder dat het woord ergens een opdracht wordt. Er staat geen ademhalingstechniek in, geen zeven stappen, geen ochtendritueel. Het boek vertelt liever verhalen over hoe loslaten er in het echt uitziet. Een man wiens fiets wordt gestolen en die erachter komt dat niet de fiets het probleem is, maar het verhaal dat hij eroverheen legt. Een drummer die vlak voor de doorbraak uit de band wordt gezet, en jaren later zegt dat het het beste was dat hem is overkomen. Een Chinese boer die bij elk bericht, goed of slecht, alleen maar zegt: misschien.
Wat die verhalen gemeen hebben: niemand besloot op een dinsdag om los te laten. Het leven trok, zij hielden vast, en ergens onderweg ontdekten ze dat de meeste pijn niet in het verlies zat maar in het trekken. Dat verschil is ongeveer het hele boek.
Geen werkboek achterin, geen invulschema's, wel verhalen die blijven plakken op momenten dat je ze nodig hebt. Geen belofte dat je hierna rustiger bent, wel de kans dat je jezelf betrapt op trekken aan iets dat allang niet meer beweegt. En geen methode voor vanavond: dit boek werkt traag, zoals de meeste dingen die echt werken.
In 1992, ergens op de Grote Oceaan, verloor een vrachtschip een container.
Dat gebeurt vaker dan je denkt. Een storm, een golf, een misstap van de zwaartekracht. Maar deze keer was het anders. De container zat vol speelgoed: 28.800 plastic badeendjes, bevers, schildpadden en kikkers. Keurig verpakt, onderweg van Hongkong naar Seattle. Bestemd voor baden, baby's en verjaardagen. De wereld zou ze later een naam geven: de Friendly Floatees.
Hun reis begon niet in een badkuip, maar in een fabriek. Een zee van geel in een zee van kartonnen blisters.
Ze zouden nooit aankomen. De container sloeg open, en tienduizenden stukjes speelgoed begonnen aan een reis waar geen enkele fabrikant op gerekend had.
Loslaten begint vaak met hardop horen wat je vasthoudt. Daar is een oefening voor: vijf minuten, gratis, met een eend.
235 pagina's die alleen oké lijken zolang je ze niet begint te lezen. Daarna kun je niet meer terug.
Niet om je problemen op te lossen. Maar omdat het leven geen probleem is dat opgelost wíl worden.
