Eerlijk antwoord: dit boek belooft je geen rust. Het is namelijk niet zo dat er ergens een knop zit.
Wat Duck It! wel doet, is iets laten zien over waar de drukte vandaan komt. Niet uit wat er gebeurt, maar uit wat je erbij denkt. Uit het meepeddelen met elke gedachte alsof die een taak is. Het boek gaat over het verschil tussen de stroom en jouw commentaar op de stroom, en over hoe stil het wordt zodra dat commentaar even ophoudt.
Dat is geen techniek. Het is meer een gewenning. Je leest een verhaal, je herkent iets, en dan zit dat er ineens in de weken daarna nog. Zo werkt dit boek. Langzaam, en dan ineens.
Geen mindfulness-cursus, geen bodyscan, geen ademtelling met een timer erbij, wel verhalen waar het vanzelf stil van wordt. Geen achtwekenprogramma, wel een boek dat je met tussenpozen kunt lezen, precies zoals rust zelf komt. En geen hoofdstuk over je telefoon wegleggen; als je dit leest, weet je dat al.
Het gebeurde in een periode dat ik iets te veel deed.
Te veel dacht, te veel droeg, te veel probeerde vast te houden. Kortom: ik was een mens.
Mijn hoofd was zo vol dat ik letterlijk dozen vol spullen ging weggooien. Bij de vuilstort kiepte ik stapels papier in de container.
En precies daar, tussen het rondslingerende afval, lag het: een vergeeld papiertje met een tekst die me stilzette.
Wees je leven lang vrolijk.
Werk niet meer dan noodzakelijk is.
Neem tijd voor plezier.- Spreuk in Egyptisch koningsgraf
Ik weet niet waarom ik het oppakte. Misschien was het toeval.
Misschien ook niet.
Want wat deed zo’n zin dáár, op die plek? Alsof het op mij lag te wachten.
Ik nam het mee, lijstte het in, en sindsdien staat het op mijn bureau: een stille getuige van een les die ik nog steeds aan het leren ben.
Rust is geen project. Soms is één woord genoeg om terug te komen. Daar is een oefening voor: twee seconden, eigenlijk.
235 pagina's die alleen oké lijken zolang je ze niet begint te lezen. Daarna kun je niet meer terug.
Niet om je problemen op te lossen. Maar omdat het leven geen probleem is dat opgelost wíl worden.
