Doen wat je drijft

Gisteren zei iemand tegen me, toen ik vertelde dat ik met een boek bezig was: "Jij doet echt wat je drijft."

Ik knikte. En pas later besefte ik hoe mooi dat eigenlijk is. Die dubbele betekenis van het woord drijven.

Er zat misschien wel twintig jaar tussen die eerste eend die ik tegenkwam in Helsinki en dit boek. Al die tijd liep ik rond met ideeën, met stukjes tekst in mijn hoofd. Twintig jaar lang dacht ik: ooit ga ik dat boek schrijven. Maar telkens was er een reden om te wachten. Ik moest eerst meer ervaring opdoen. Eerst de juiste vorm vinden. Eerst zekerheid hebben dat het goed genoeg zou zijn.

Tot ik op een dag dacht: ik bén schrijver. Niet later, niet pas als het boek in de winkel ligt, maar nu.

En ik ben gewoon begonnen. Eén zin. Eén paragraaf. Eén hoofdstuk.

En precies door dát te doen, gebeurde het wonder. Het boek begon zichzelf te schrijven. Alsof het pad zich pas liet zien toen ik erop stapte.