De gestolen fiets

Stel je voor: je komt naar buiten na een lange dag. Het soort dag waarop je al de hele middag uitkijkt naar dat ene moment. Opstappen, wegrijden, naar huis. En precies daar, waar je fiets zou moeten staan, is niets.

Wat gebeurt er dan in je hoofd?

Bij de meeste mensen begint er meteen iets te draaien. Een stem die een mening heeft. En niet één mening, maar een hele stoet.

Waarom ik?
Net op zo'n dag.
Hoezo kunnen mensen niet van andermans spullen afblijven?
Ik was juist zo blij dat ik weer zoveel fietste. En nu is het me afgenomen.

Slachtoffer. Aanklager. Het hoofd heeft het er druk mee. En dat is niet gek. Zo werken we. We krijgen iets voor onze kiezen, en binnen een paar tellen hebben we er een heel verhaal omheen gebouwd.

Maar hier wil ik je iets laten zien. Iets wat de kern raakt van wat in Duck It de waterweg heet.

Even over de waterweg

Misschien heb je ooit op een kermis die eendjes zien drijven. Geel, in een bak water, rondjes draaiend langs de rand. Je vist er eentje uit en wint een prijs.

Die eendjes bewegen voortdurend. Maar ze komen nergens. Ze volgen een vaste route die iemand anders voor ze heeft uitgedacht. Rondje na rondje, altijd langs dezelfde bocht.

Ons hoofd doet vaak precies hetzelfde.

Er gebeurt iets, en we gaan draaien. Dezelfde gedachte, dezelfde route, dezelfde bocht. Waarom ik, net op zo'n dag, hoezo kunnen mensen niet, ik was juist zo blij. Rondje na rondje. Het voelt alsof we bezig zijn. Alsof we het probleem aan het oplossen zijn. Maar we draaien alleen maar in de bak.

Dat is de waterweg. Een patroon dat zo bekend voelt dat we niet eens merken dat we erin zitten.

En de vraag is niet hoe je harder gaat draaien. De vraag is hoe je eruit stapt.

De vraag die je eruit haalt

In Duck It is daar een vraag voor. Eentje die ik mezelf inmiddels stel zodra ik merk dat ik aan het draaien ben.

Van welk feit probeer ik iets te vinden?

Het klinkt misschien wat vreemd, dus laat me hem uitpakken. Wat de vraag doet, is dit: hij haalt je terug naar wat er werkelijk is. Niet naar wat je erover denkt. Niet naar wat je erover voelt. Naar het feit zelf.

Dus terug naar die lege plek waar mijn fiets had moeten staan. Van welk feit probeerde ik daar iets te vinden?

Mijn fiets was weg.

Dat was het. Dat was het hele feit. Al het andere, het waarom-ik, de boosheid, het verlies, het onrecht, dat was er niet. Dat had ik erbij verzonnen. Niet expres. Gewoon, zoals een hoofd dat doet.

En toen ik dat zag, gebeurde er iets rustigs. Het meeste viel weg.

Want er waren nog meer feiten. Ik was verzekerd. Ik kon op zoek naar een andere fiets. Die feiten had mijn hoofd even niet zo interessant gevonden, het had het te druk met het drama. Maar ze waren er wel.

Wat er gebeurt als het drama wegvalt

Aangifte gedaan. Verzekering geregeld. Even rondgekeken wat er te koop was.

Geen drama. Gewoon de volgende stap. En daarna de volgende.

Dit is wat in Duck It voortgang zonder druk heet. Je hoeft niet te weten hoe het hele verhaal afloopt. Je hoeft alleen de eerstvolgende beweging te maken die wél kan. En dan de beweging daarna.

Sporters kennen dit. Een basketballer die een bal mist, blijft daar niet in hangen. Eén woord in zichzelf, next play, en hij is terug bij wat er nu is. Niet bij de fout van net.

Zo voelde het ook. Geen fiets meer. Oké. Next play.

En het gekke is: ik sta er nu beter voor dan ervoor. Een nieuwere fiets. Betere accu. Mooiere afwerking. Geen financieel gat, want verzekerd.

Een week eerder voelde het alleen maar als verlies. En nu is het iets beters geworden dan wat er was.

Niet de stroom sturen

Begrijp me goed. Dit is geen "alles gebeurt met een reden". Dat is ook maar een verhaal, eentje dat je erbij plakt om je beter te voelen.

Het is iets anders. Het is stoppen met vechten tegen wat had moeten zijn, zodat je kunt zien wat er nu mogelijk is.

Zolang ik bezig was met het had niet mogen gebeuren, zag ik de betere fiets niet. Die ruimte ontstond pas toen ik het gevecht losliet. Niet omdat ik positief ging denken. Maar omdat ik ophield met de stroom te willen sturen, en gewoon meebewoog met waar hij heen ging.

Dat is drijven. Niet zwemmen tegen de stroom in. Niet krampachtig de kant vasthouden omdat je niet wil bewegen. Maar meebewegen, aanwezig bij wat er is, klaar voor de volgende bocht.

Jouw gestolen fiets

Het mooie is dat je hier geen grote crisis voor nodig hebt. Geen ziekte, geen ontslag, geen verlies. Het oefent juist het beste op de kleine dingen. De gemiste trein. De afspraak die afzegt. De mail die anders viel dan je hoopte.

Want het zijn meestal niet de grote rampen die ons in de waterweg houden. Het zijn de duizend kleine dingen waar we een verhaal van maken, elke dag opnieuw.

Dus misschien is de vraag voor deze week wel: waar zit jouw gestolen fiets? Welk klein ding houd je vast, terwijl het feit eronder veel rustiger is dan het verhaal erboven?

Ik heb een korte gids gemaakt die je daarbij helpt. Wat je vasthoudt als je vaststaat. Een paar vragen om te ontdekken welk verhaal je ergens omheen hebt gebouwd, en welk feit er onder ligt. Je kunt hem hieronder gratis ophalen.

Niet om iets op te lossen. Gewoon om te zien wat er werkelijk is.

En soms is dat al genoeg om weer te gaan drijven.